Dominique | SSI Divemaster

Mijn verhaal bij Porto Mari begon eigenlijk met lichte dwang. In 2022 was ik met een vriendin op vakantie op Curaçao. Op de laatste dag duwde zij me zo ongeveer de duikshop binnen. Ze was het zat dat ik die hele vakantie — en eigenlijk al veel langer — dagdroomde over een sabbatical op Curaçao en over Divemaster worden, zonder ooit echt praktische stappen te zetten. “En nu ga je het vragen, of je houdt erover op,” zei ze. Dus daar stond ik. En toen bleek dat de mogelijkheden er gewoon waren.

Bijna een jaar later begon ik daadwerkelijk aan mijn lange Divemaster-stage, van april tot september 2023. De start? Meteen een week ziek. Heimwee sloeg toe. Wat deed ik hier eigenlijk? Was dit wel zo’n goed idee? Ik ben een piekeraar, dus mijn hoofd maakte overuren.

Maar gelukkig trok dat snel bij. Zodra ik weer fit was en het ritme van de duikschool oppakte, viel alles op z’n plek. Als ervaren duiker — met ook koudwaterervaring in Nederland — ging de DM-stage me goed af en groeide ik stap voor stap in mijn rol. Ik mocht talloze duiken begeleiden op het huisrif, maar ook mooie trips over het hele eiland maken, zowel vanaf de kant als met de boot. Curaçao werd langzaam minder spannend en steeds meer vertrouwd.

Toen het tijd was om weer terug te gaan naar Zaltbommel, voelde dat vreemd genoeg opnieuw als heimwee. Alleen nu andersom — heimwee naar een plek die bijna een half jaar mijn thuis was geweest. Ik wilde eigenlijk helemaal nog niet weg…

In de zomer van 2025 kwam ik nog een maand terug. Gewoon omdat Porto Mari en het duiken blijven trekken. Ik ben toen ook geswitched naar SSI. En aan het einde van die maand? Wat dacht je, weer heimwee natuurlijk! Thuis in Nederland werd ik opgewacht door mijn twee loslopende (en zindelijke!) konijnen, maar een stukje van mij blijft altijd verbonden met Porto Mari. En gelukkig heb ik een vriendin die me soms gewoon even in de juiste richting duwt.