Elena | PADI Divemaster

¡Hola, yo soy Elena!

Ik kwam tijdens de coronapandemie naar Curaçao om mijn vriendin Alba te bezoeken, die al een tijdje op het eiland was en net als instructrice bij Porto Mari was begonnen. Het plan was simpel: vakantie, zon, duiken en mijn Divemaster afronden (op een andere duikschool). Aan het einde van dat traject hoorde natuurlijk een feestje, en kort daarna zou ik weer terug naar Barcelona vliegen.

Maar toen bleek dat er juist die middag handen tekort waren op de duikschool, stond ik voor een dilemma. Feestje? Of helpen?

Ik koos voor helpen.

Ik sprak vloeiend Spaans en Catalaans, maar de meeste klanten spraken Nederlands of Engels — dus daar zat weinig overlap tussen. Mijn Engels was toen nog behoorlijk beperkt. Toch kreeg ik met handen, voeten en een grote glimlach meestal alles wel uitgelegd.

Wat begon als een middagje bijspringen, werd uiteindelijk bijna vier maanden. We kwamen net uit de tweede lockdown en Curaçao beleefde een enorme post-coronaboom. Het was druk — heel druk. De instructeurs waren bijna continu in het water voor introductieduiken en cursussen. Daardoor bleef ik vaak alleen in de shop achter of moest ik tanks halen en brengen. Dat was meteen mijn gratis workout van de dag.

Maar mijn zwaarste “workout” was misschien wel een introductieduik aan het einde van de dag, waarbij twee corpulente deelnemers met te weinig lood het zwemmen volledig uitbesteedden — aan mij. Ik mocht ze tegelijk in balans houden én vooruitduwen. Aan het einde van die oefening was mijn tank zo goed als leeg. En zij? Die denken waarschijnlijk nog steeds dat het zo hoort.

Als de instructeurs terugkwamen, vertelde ik trots dat we die dag eigenlijk een zapatería waren geweest — een schoenenwinkel. Ik had weer een hele stapel waterschoenen verkocht. Ze waren niet aan te slepen.

In Barcelona werkte ik als politieagent in een gespecialiseerde eenheid die zware drugscriminelen oppakte. Hard werken was ik dus wel gewend. En ja, ik ben behoorlijk gespierd — bodybuilden helpt zeker bij het in- en uitladen van tanks.

Tegen het einde van mijn tijd op Curaçao sprak ik een stuk beter Engels, en zelfs een paar woorden Nederlands. Uiteindelijk ging ik terug naar Spanje. Niet lang daarna ontmoette ik in Egypte mijn man. Inmiddels werk ik nog steeds in de duikwereld, vooral op liveaboards in de Rode Zee.

Wat begon als vakantie en een gemist feestje, werd een onverwacht hoofdstuk dat mijn leven een andere richting gaf.