Felix | PADI Divemaster

Ik kwam in coronatijd met een grote groep vrienden naar Curaçao voor een introductieduik — op een van de laatste dagen van mijn vakantie. Het idee was simpel: nog één keer het water in voordat we weer terug naar Duitsland zouden vliegen.

Alleen liep het anders.

Na die introductieduik wist ik één ding: ik wilde helemaal niet terug. Dus ik liep de shop binnen en vroeg wat ik hier allemaal nog meer kon leren. Kasper nam me mee naar de carrièreposter en begon het hele traject uit te leggen. Na een intro komt Open Water. Daarna Advanced. Vervolgens Rescue. En daarna kun je via een Divemaster-stage duikprofessional worden.

Dat wil ik doen, zei ik. Hoe lang duurt dat? Wat kost het?

De volgende dag lag er een voorstel. Ik hoefde er niet lang over na te denken.

Er was alleen één klein probleem. Ik heb schoenmaat 50. En die was nergens op het eiland te vinden. De rentalvinnen en -schoenen gingen maar tot maat 47, en dat zat net iets… te snug. Dus de oplossing was simpel: met blote voeten in open-hielvinnen. Niet ideaal misschien, maar het werkte.

Mijn lengte had ook praktische voordelen. Het luik van de winkel dichtdoen? Geen opstapje nodig. Terwijl sommige collega’s zelfs mét opstapje nog moesten rekken, kon ik het gewoon even naar beneden trekken. Ik was letterlijk de grootste van het team.

Maar onder water maakte dat allemaal niet uit. Daar voelde ik me net zo vrij als iedereen. Misschien zelfs vrijer.

Ik kwam als toerist. Ik bleef als Divemaster. En wat begon als “nog één duik” werd een compleet nieuw hoofdstuk in mijn leven.